
Bluma Meinhardt en Roger Moreno hebben in de kerk van Houthem de 1e kaars aangestoken voor de vergeten Holocaust.
Zij kennen elkaar al lang. Op 3 maart 2018 hebben zij deelgenomen aan de onthulling van een monument in Remscheid bij Wuppertal ter herinnering aan de deportatie van de familie van Bluma en de families Mettbach, Bamberger en Diesenberger van de plaats waar zij hebben gewoond. De afbeelding van Ayia Corstanje-Uncu hieronder toont het moment in Auschwitz, waarop haar vader Frido zich verstopt en zo overleeft.

Vader begeleidt op zijn viool de stoet gevangenen (o.a zijn vrouw en zeven kinderen) naar de gaskamer. Frido duikt weg in de berm.
Bron: Errichtung eines Denkmals am Blaffertsberg für die von dort deportierten Remscheider Roma- und Sintifamilien ins KZ Auschwitz am 2. bzw. 3. März 1943
Gedenk- und Bildungsstätte Pferdestall Remscheid e.V. (D)
Gebed in Auschwitz
Onze Vader in de hemel, ik heb nooit echt een gebed geleerd omdat ik niet naar school mocht, ik ben maar een Zigeuner.
En toch mijn Vader, moet ik even met jou praten.
Weet je God, ik was tevreden. Ik heb mijn kinderen, mijn lieve vrouw, een paard en wagen en mijn viool, ja die van mijn vader.
Tot het moment dat de mannen met de zwarte laarzen kwamen.
De angst in de mooie ogen van mijn dochtertje, de trein, die haar mee genomen heeft.
“Tata help mij” steeds weer hoor ik haar schreeuwen in de koude wind. Deze plek waar ze ons gebracht hebben, het regent hier vuur. We hebben honger. Al die rook uit de verbrandingsovens, kleurt onze tranen zwart. Vader in de Hemel, met al mijn liefde en respect, bid ik U, smeek ik voor hun: Maak een einde aan deze gruwel, laat deze oorlog stoppen. En als dat niet kan Heer, geef hun dan de eeuwige rust.
Bluma Meinhardt schreef het verhaal van haar familie in het boek Valkenburg 2024 – 80 jaar bevrijd
“UNTERMENSCHEN sollen ausradiert werden”
Zo sprak de grote leider Adolf Hitler. En alle Joden, Zigeuner, homoseksuelen en gehandicapten werden afgevoerd. Tijdens de grote razzia in Remscheid moest heel de familie Bamberger, zo heette mijn opa’s familie, zich melden. In een lange stoet trok de groep naar het station van het stadje en werd in veewagons afgevoerd naar wat bleek kamp Auschwitz te zijn in Polen. Tata, mijn Opa, moest werken en Oma werd met al de kinderen in een vrouwenkamp ondergebracht. Opa moest meehelpen bij de bouw van verbrandingsovens en toen die klaar waren, werden ze ook direct in werking gezet. In een lange rij werden vrouwen en kinderen weggevoerd.
Opa moest de stoet telkens op zijn viool begeleiden.
Tot op zekere dag hij zijn vrouw met de kinderen voorbij zag komen. Zijn muziek en zijn tranen begeleidden hen bij deze laatste tocht. Oma had nog de kracht om zoon Friedel in een onbewaakt moment in een greppel te duwen. Zo overleefde hij het kamp en de latere dodenmarsen. Opa heeft daarna nooit meer viool kunnen spelen.
Opa Bamberger en Friedel kwamen na veel omzwervingen terug in Remscheid. Friedel trouwde en in 1960 werd Bluma geboren. De Familie verhuisde naar Nederland. Het leek wel het beloofde land. We waren niet langer uitschot, maar telden gewoon mee als iedereen. Ik mocht naar school en met behulp van een pastor de mij onder zijn hoede nam, kon ik zelfs in Tilburg de school voor de journalistiek afmaken. Ik doorbrak een taboe en vertel waar ik maar kan, Opa’s verhaal: Hoe hij de gaskamer moest leeg ruimen en zijn vrouw en zeven van hun kinderen uit de verbrandingsovens moest slepen en later de as uitstrooien in een poel bij het kamp. Toen Tata stierf en gecremeerd was, nam ik een handvol van zijn as mee naar Auschwitz en vermengde die met de as uit de poel van het vernietigingskamp.
Zo kwam het gezin na zoveel jaar weer samen.
Zie ook: 1e kaars, De vergeten Holocaust. Bluma Meinhardt en Roger Moreno
| verzet in Valkenburg | genocide op de Limburgse Joden | genocide op de Limburgse Sinti | De in Valkenburg-Houthem gesneuvelde Duitsers |